Daan (34) voelde zich eindelijk bevrijd van zijn oude zelf — tot hij ontdekte dat hij delen daarvan nodig had om zich weer heel te voelen.

Op een bepaald moment voelde het alsof alles wat ik jarenlang over mezelf had geloofd uit elkaar viel.

Dat klinkt misschien beangstigend, maar zo voelde het in eerste instantie helemaal niet. Integendeel. Ik voelde me vrij.

Alsof ik jarenlang een veel te zware jas had gedragen en hem eindelijk had uitgetrokken.

Dingen waarvan ik altijd had gedacht dat ze bij mij hoorden, leken ineens helemaal niet meer belangrijk. Wat anderen van me vonden. Wat ik moest bereiken. Hoe ik me hoorde te gedragen. Zelfs bepaalde ideeën over wie ik was.

Ik stopte met elke ochtend het nieuws checken, iets wat ik jarenlang als eerste deed na het wakker worden. Op een dag knipte ik mijn haar heel kort, zonder er lang over na te denken. Achteraf besefte ik dat ik mezelf letterlijk niet meer herkende in de spiegel — en dat voelde niet eng, eerder bevrijdend.

Het voelde alsof mijn oude versie niet meer bestond, en ik miste hem niet. Ik dacht juist: dit is wie ik werkelijk ben.

Ik voelde me lichter dan ik me in jaren had gevoeld. Soms bijna alsof ik geen ego meer had. Alsof ik niet langer voortdurend bezig was mezelf overeind te houden.

Ik vertelde mensen dat ik veranderd was. Dat ik eindelijk begreep hoe het leven werkte. Dat ik niet meer terug wilde naar wie ik vroeger was.

En ergens was dat ook waar. Er was daadwerkelijk iets opengebroken.

Vrijheid zonder houvast

Alleen merkte ik na verloop van tijd dat die vrijheid ook iets anders kon worden. Ik wist steeds minder goed waar ik mezelf eigenlijk aan herkende.

Muziek waar ik vroeger van hield voelde ver weg. Oude vrienden kenden een versie van mij waar ik nauwelijks nog contact mee voelde. Dingen waar ik jarenlang hard voor had gewerkt leken soms van iemand anders te zijn geweest. Zelfs herinneringen konden vreemd voelen — ik wist natuurlijk dat ze van mij waren, maar ik voelde het niet altijd meer.

En langzaam begon ik iets te missen waarvan ik eerst dacht dat ik het juist kwijt wilde: mezelf.

Niet de oude versie waar ik weer precies naar terug moest. Dat wilde ik nog steeds niet.

Maar ik begon te begrijpen dat ik hem ook niet helemaal kon achterlaten. Want in die oude versie zat niet alleen alles waarvan ik los wilde komen. Daar zaten ook mijn geschiedenis, mijn relaties, mijn humor, mijn interesses, mijn verdriet, mijn keuzes en de mensen van wie ik had gehouden.

Er zat een heel leven in.

De weg terug

Dus begon er een andere beweging — niet meer weg van wie ik geweest was, maar er langzaam weer naartoe.

Ik zocht oude foto’s op. Luisterde muziek die ik jaren niet had gehoord. Sprak mensen die mij al heel lang kenden. Dacht terug aan periodes uit mijn leven waarvan ik eerder vooral afstand had willen nemen.

Sommige dingen wilde ik terug, andere helemaal niet. En misschien was dat wel het belangrijkste verschil.

Ik hoefde niet terug naar mijn oude zelf. Ik mocht kiezen wat ik meenam.

Langzaam begon ik mezelf niet meer te zien als twee verschillende mensen — de oude ik en de nieuwe ik.

Het waren allebei delen van hetzelfde verhaal.