De golf naar verbinding
Robin (32) trok zich tijdens een moeilijke periode steeds verder terug en raakte ervan overtuigd niemand nodig te hebben. Pas toen Robin zichzelf begon te herkennen in de verhalen van anderen, kwam ook het besef terug hoe belangrijk verbinding eigenlijk was.
Er was een tijd waarin ik er echt van overtuigd was dat ik geen verbinding nodig had. “Ik red me wel,” zei ik regelmatig tegen mensen als ze vroegen hoe het met me ging. En op de een of andere manier geloofde ik dat zelf ook.
Maar eigenlijk had ik allang niet meer de energie om af te spreken. Ik zat steeds vaker binnen. Op een gegeven moment was het bij mij thuis ook zo’n zooi dat ik uit schaamte niemand meer durfde uit te nodigen. En naar buiten gaan? Ik voelde me prikkelbaar, kreeg sociale angst en deed het dus ook steeds minder.
Maar het maakte me niks uit, hield ik mezelf voor. Ik had toch geen behoefte aan andere mensen.
“Ik had toch geen behoefte aan andere mensen, hield ik mezelf voor.”
Tot ergens diep van binnen iets begon te knagen
Op een gegeven moment begon ik te merken dat ik het tóch miste. Dat de onrust die in mij zat misschien toch eenzaamheid was. Dat vond ik heel moeilijk om toe te geven. Maar het was wel zo.
Toen ben ik heel voorzichtig dingen gaan proberen. Ik ben in therapie gegaan. En op een gegeven moment heb ik zelfs de stap gezet om groepstherapie te volgen — voor mij een enorme stap, echt een mijlpaal.
Bij de Herstelacademie ontmoette ik veel gelijkgestemden. En ik merk nu, terugkijkend, dat dit echt een kantelpunt is geweest.
Herkenning die leidde tot erkenning
Ik ervoer daar zoveel herkenning van dingen waarvan ik dacht: ik ben de enige die hiermee worstelt. De pijn van alleen zijn. De pijn van dromen die zijn ingestort. Maar ook de kracht die daaronder zat.
Ik herinner me nog een moment dat ik iemand hoorde vertellen over een verlies dat sterk leek op het mijne. Ik zag de kwetsbaarheid in zijn ogen, maar tegelijkertijd ook de kracht waarmee hij daar stond. Ik voelde echt iets. Toen kantelde er iets in mij.
Doordat ik zoveel compassie kon opbrengen voor die ander, begon ik diezelfde dingen ook bij mezelf te herkennen en erkennen.
“Die herkenning heeft gezorgd voor erkenning.”
Voorzichtig weer vertrouwen opbouwen
Langzaam groeide mijn vertrouwen om me weer te verbinden met anderen, om me weer open te stellen. Want jezelf openstellen is natuurlijk best kwetsbaar — en ik merkte dat ik dat eigenlijk niet meer zo goed durfde.
Maar het heeft me ontzettend veel gebracht om het toch te doen. Om beetje bij beetje mezelf iets meer te laten zien.
Niet meer de sociale vlinder — en dat is oké
Sinds mijn opname weet ik dat ik nooit meer die sociale vlinder van vroeger zal worden. Ik heb gewoon veel tijd voor mezelf nodig. Maar dat heb ik geaccepteerd en ik vind het goed zo. Ik ben blij met de dingen die ik doe. Ik geef veel om de mensen om wie ik geef.
Wat ik iedereen wil meegeven: als je veel alleen kunt zijn, betekent dat niet automatisch dat je weinig verbinding hebt. Ik heb juist een paar hele mooie, intense verbindingen — en die koester ik.
De golf naar verbinding
Als ik kijk naar mijn eigen herstelgolf, dan zie ik een diepe golf, met een onderstroom die helemaal tot de zeebodem ging. Maar van daaruit ging hij ook weer omhoog. Vooral op het moment dat ik herkenning begon te vinden bij mensen om me heen — toen ik merkte: ik ben niet de enige.
Toen kwam de golf naar verbinding echt op gang en ben ik erop gaan surfen. Zo voelt het voor mij.
“Ik zal nooit een hoge surfer worden. Ik heb mijn rust nodig. Maar voor mij voelt het nu gewoon goed.”
— Robin