Marieke (49) kon zich soms zo enorm verliezen in een verliefdheid, dat ze er pas jaren later de golf onder herkende.

Als er iemand langskwam bij wie ik ook maar een beetje echte verbinding voelde — iemand die interesse in mij leek te hebben en die ik zelf ook leuk vond — dan kon mijn brein ermee op de loop gaan. Het was alsof er ineens een enorme golf aan verbindingsenergie opkwam.

En die golf voelde fantastisch. Alsof ik eindelijk de goede kant op ging. Alsof alles ineens klopte.

Verbinding is voor mij altijd een belangrijk thema geweest. Verbinding met andere mensen, maar ook samen creëren, ergens bij horen en mezelf kunnen laten zien. Juist omdat daar vroeger niet zoveel ruimte voor was. Ik wilde er graag bij horen, maar had vaak het gevoel dat dat niet lukte. Ook mijn verbeeldingskracht was groot, terwijl daar eigenlijk weinig plek voor was.

Later merkte ik dat ik heel intens verliefd kon worden. Meestal op mannen. Soms ontstonden daar ook hele fantasieverhalen omheen.

Ik ben iemand die graag golfsurft. Als zo’n golf komt, ga ik erop staan. Alleen kon hij soms zo groot worden dat hij me meenam.

Achteraf vond ik dat soms beschamend. Dan dacht ik: waar sloeg dit eigenlijk op? Oké, dit was misschien wel erg veel. Maar op het moment zelf voelde het helemaal niet verkeerd. Integendeel. Het voelde juist alsof ik dichter kwam bij iets waar ik altijd naar had verlangd.

Door naar mijn herstelgolven te kijken, ben ik het anders gaan begrijpen. Niet als: waarom deed ik zo gek? Maar als: blijkbaar is verbinding voor mij zo’n belangrijk thema dat daar enorm veel energie op kan komen.

Het voelde juist alsof ik dichter kwam bij iets waar ik altijd naar had verlangd.

En ik herken inmiddels ook veel duidelijker dat het echt een golfbeweging is. Er zijn namelijk ook periodes geweest waarin ik juist bijna niemand meer vertrouwde en me veel meer terugtrok. In die periodes had ik dit soort heftige reacties op mensen juist helemaal niet. Bij mij vallen de pieken misschien het meeste op, omdat die zo intens kunnen zijn, maar als ik terugkijk zie ik ook de andere kant van de golf.

En verbinding ís ook iets moois. Alleen echte verbinding ontstaat niet wanneer de golf zo hard gaat dat ik erdoor word meegesleurd.

Daarom probeer ik tegenwoordig niet zozeer die behoefte weg te krijgen. Ik zorg liever dat er genoeg verbinding in mijn gewone leven zit. Mensen van wie ik weet dat ze om me geven. Contact. Vriendschappen. Een sociaal leven waarin ik niet steeds het gevoel heb dat alles afhangt van die ene persoon.

En het opvallende is: dan wordt die golf vanzelf kleiner. Ik sta nog steeds op als hij komt, maar hoef me er niet meer door te laten meeslepen.

Natuurlijk ben ik inmiddels ook geen achttien meer en verandert er sowieso van alles als je ouder wordt. Maar het helpt me wel om dit deel van mijn geschiedenis niet alleen als iets vreemds of gênants te zien.

Ik zie nu de golf die eronder zat. Een golf naar verbinding.